Radicaal … Maar niet eenduidig. Orde en chaos … De kip en het ei. Onzin … en … De oneindigheid van onze mogelijkheden.

Alexandra (1970) is de eeuwige rebel. Die doet, wat wordt afgeraden. De absurde uitwassen van de menselijke logica verbeeldt. Laat zien dat die eigenlijk onlogisch is. We zouden zorg voor elkaar moeten dragen, we bedoelen het altijd goed. Er is genoeg voor iedereen. Toch wordt de wereld permanent geteisterd door haat en honger, onnodig lijden. Als men kan bestaan met díe waanzin, waarom dan niet met haar waanzin? Als onderhands hypocriet mag, dan mag open en bloot natuurlijk ook. Alexandra gelooft in de vrucht van de confrontatie. Vertrouwt op de harmonie van uitersten die ten grondslag ligt aan vooruitgang. Vecht zich vrij, spot met conventies. Het abstract werk schreeuwt wild, maar welluidend om aandacht. Het figuratieve lonkt en bruuskeert. De composities verbeelden haar standpunten, de penseelstreek de stelligheid waarmee ze die inneemt, de kleuren de passie.

Er ligt schoonheid in erkenning, al doet het soms pijn. Over alles valt te praten. En humor helpt. Wie naar de schilderijen van Alexandra kijkt, kan zien wie zij is. Onverwacht evenwichtig binnen een aura van extremisme. Soms zwaarmoedig, soms luchtig, immer esthetisch. Gelijk het leven zelf.

Alexandra studeerde aan de Academie voor Beeldende Kunsten te Maastricht. Ze werkt voornamelijk met olieverf, soms gecombineerd met lak, op doek. Soms in shaped form. Haar werk is ook verkrijgbaar in weerbestendige uitvoering voor in de tuin. (Plexiglas)